Jednak zarówno Brytyjczycy, jak i Żydzi wydawali się nie brać pod uwagę problemów związanych z obecnością arabskiej ludności na terenie Palestyny, prawdopodobnie z tego powodu, że jeszcze nie wykształciło się wśród niej silne poczucie odrębności narodowej. Sytuacja pogorszyła się jeszcze wraz z masowym napływem Żydów emigrujących z nazistowskich Niemiec. Brytyjczycy starali się ograniczyć imigrację żydowską, co wywołało protesty organizacji syjonistycznych. Narastał zbrojny opór osadników żydowskich, który stał się szczególnie silny po II wojnie światowej. Brytyjczycy zawracali statki bezdomnych żydowskich imigrantów, którzy ledwie co uszli z życiem z niemieckich obozów zagłady. Nie mogąc spełnić sprzecznych żądań Arabów i Żydów, Wielka Brytania pozbyła się ostatecznie swojego mandatu. Zgodnie z rezolucją ONZ z 1947 r. Palestyna miała zostać podzielona na dwa państwa połączone unią gospodarczą, jednak projektu tego nie zaakceptowali Arabowie. Dzień przed zapowiedzianym wycofaniem się wojsk brytyjskich, żydowska Tymczasowa Rada Narodowa proklamowała utworzenie państwa Izrael. W odpowiedzi oddziały armii egipskiej, irackiej, syryjskiej, libańskiej, jordańskiej, jemeńskiej i Arabii Saudyjskiej wkroczyły do Palestyny.