Pomimo przewagi liczebnej Arabowie przegrali, a setki tysięcy Palestyńczyków opuściły tereny zajęte przez armię izraelską i jako uchodźcy osiedliły się w państwach ościennych. Walki ustały, jednak żaden z krajów arabskich nie uznał Izraela. Pozostając w ciągłym zagrożeniu, Izrael stworzył silną armię. W czasie wojny sześciodniowej w 1967 r. wojska izraelskie zajęły resztę Palestyny, aż po rzekę Jordan (tzw. Zachodni Brzeg), znajdującą się dotychczas pod kontrolą Jordanii wschodnią część Jerozolimy, syryjskie Wzgórza Golan oraz kontrolowany przez Egipt Okręg Gazy. To przygniatające zwycięstwo jeszcze bardziej oddaliło możliwość trwałego pokoju w regionie, jako że pod okupacją izraelską znalazło się ponad milion Palestyńczyków mieszkających na Zachodnim Brzegu. Palestyńczycy w ciągu tych lat wykształcili silne poczucie odrębności narodowej, a ich interesy na arenie międzynarodowej reprezentowała utworzona w roku 1964 Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP), na czele której w 1969 roku stanął Jasir Arafat. Izrael nie uznał OWP, uważając ją za organizację terrorystyczną. Sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej z powodu poparcia ekonomicznego, jakiego Izraelowi udzielały USA.