Utworzenie państwa Izrael dało ojczyznę od setek lat rozproszonym i prześladowanym Żydom. Równocześnie jednak z większości Palestyńczyków uczyniło uchodźców i doprowadziło do ostrego konfliktu arabsko-izraelskiego. Jak dotąd ani walki, ani negocjacje nie przyniosły jego zakończenia. W XIX wieku Żydzi zaczęli uzyskiwać prawa obywatelskie w wielu krajach europejskich. Nie zlikwidowało to jednak głęboko zakorzenionych uprzedzeń, w związku z czym dyskryminacja trwała nadal. Teodor Herzl (l860-1904), publicysta żydowski działający w Wiedniu, doszedł do przekonania, że Żydzi mogą być naprawdę wolni tylko we własnym kraju. Stanął on na czele ruchu syjonistycznego, który za zadanie postawił sobie doprowadzenie do odrodzenia państwa Izrael na biblijnych terenach Palestyny. W tym czasie Palestyna wchodziła w skład Imperium Osmańskiego i do I wojny światowej osadnictwo żydowskie było tam znikome. W czasie wojny walcząca z Turkami Wielka Brytania wsparła arabskie powstanie anty tureckie (1916), równocześnie jednak, zgodnie z deklaracją AJ. Balfoura, zapowiedziała pomoc w realizacji idei „żydowskiej siedziby narodowej” w Palestynie.